ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ ΘΕΟΔΟΣΗ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗ ΣΕ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

“Κύριε Διευθυντά,

Σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις 14- 07-11 στην εφημερίδα σας ο κος Στάγκος, στο πλαίσιο της κριτικής που ασκεί για την στάση των δημόσιων πανεπιστημίων απέναντι  στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας για την Ανώτατη Εκπαίδευση, αναφερόμενος –ειρωνικά, όπως το διάβασα- στους «πνευματικούς ταγούς που φέρουν τον τίτλο του πρύτανη» γράφει ότι “μόλις έγινε γνωστός ο νόμος-πλαίσιο που θέλει να φέρει η κυβέρνηση, κινητοποιήθηκαν με μπροστάρη τον εκλεκτό της «Σπίθας» πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον κ. Πελεγρίνη, για να τον ξεδοντιάσουν, να τον ακυρώσουν, πριν κατατεθεί … στη Βουλή”.

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να κάνω ορισμένα σχόλια σε όσα γράφει ο κος Στάγκος αναφορικά τόσο προς το πρόσωπό μου όσο και προς την γενικότερη αντίδραση των πανεπιστημίων μας.

1. Πόθεν εγώ “μπροστάρης”; Ίσα-σα που ενσύνειδα προσπάθησα να μείνω στο περιθώριο των αντιδράσεων. Απέφυγα, παρά τις πιεστικές προσκλήσεις των τηλεοπτικών σταθμών -μεταξύ των οποίων η Δημόσια Τηλεόραση και ο ΣΚΑΙ που ανήκει στο εκδοτικό συγκρότημα στο οποίο υπάγεται και η έγκριτη εφημερίδα σας-, να εμφανιστώ σε αυτούς. Ήμουν δε από τα μέλη της συντονιστικής επιτροπής των Πρυτάνεων που συμμετείχα σε δυο μόνο από τις επισκέψεις που πραγματοποίησε η τελευταία αυτή στους αρχηγούς των Κομμάτων που εκπροσωπούνται στο ελληνικό κοινοβούλιο. Αν δε σε συνεντεύξεις που παραχώρησα εξέφρασα την αντίθεσή μου προς το νομοσχέδιο, ήμουν υποχρεωμένος να το πράξω,  μια και, σύμφωνα με την απόφαση της Συγκλήτου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών {ΕΚΠΑ), εξουσιοδοτήθηκα  να μεταφέρω την ριζική αντίθεσή της στις προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας.

2. Πόθεν εγώ “εκλεκτός της Σπίθας”; Ο κος Στάγκος, έχοντας, προφανώς, ελλιπή πληροφόρηση για την μεγαλειώδη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στα Προπύλαια στις 31-05-11 ενάντια στο Μνημόνιο, θα υπέθεσε ότι αυτή οργανώθηκε από την Σπίθα. Τον ενημερώνω, λοιπόν, ότι σφάλλεται. Την συγκέντρωση, όπως κατ’ επανάληψη ανακοινώθηκε και πριν από την πραγματοποίησή της και κατά την διάρκειά  της και ύστερα από αυτήν, την οργάνωσε η Πρυτανεία του ΕΚΠΑ, η οποία μαζί με τους καθηγητές που προσκάλεσε ως ομιλητές έκρινε σκόπιμο, μια και επρόκειτο για κοινωνικό ζήτημα, να καλέσει κι ένα μέλος της ελληνικής κοινωνίας, τον κον Μίκη Θεοδωράκη, να μιλήσει. Αν ο κος Στάγκος θέλει να εθελοτυφλεί, δικαίωμά του. Δεν έχει, όμως, το ηθικό δικαίωμα να παραπλάνα. Τον διαβεβαιώ, επιπροσθέτως, ότι δεν έχω καμιά σχέση με την  Σπίθα –όχι γιατί υποτιμώ την εν λόγω  οργάνωση, αλλά γιατί απλώς δεν είναι στον χαρακτήρα μου να ανήκω σε οργανώσεις. Δεν ανήκω σε καμιά κομματικού, ιδεολογικού, θρησκευτικού, εκδοτικού ή οποιουδήποτε άλλου χαρακτήρα οργάνωση. Κάνω, ή προσπαθώ να κάνω, ό, τι μου υποδεικνύει το μυαλουδάκι μου, με το οποίο με εφοδίασε η φύση. Είναι κρίμα μια δημόσια συγκέντρωση τόσο μεγαλειώδης, που για πρώτη φορά  οργάνωσε πανεπιστήμιο της χώρας μας, φράζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τα στόματα όλων εκείνων που χρόνια τώρα κατηγορούν τον πνευματικό κόσμο ότι δεν αντιδρά όταν πλήττεται η κοινωνία μας, να επιχειρείται τώρα να υποβαθμίζεται με –τι να πω;- συμπλεγματική εμπάθεια ή αντιπερισπασμούς του τύπου του κειμένου των 32, με το οποίο οι υπογράφοντες μας καλούν να συναινέσομε στην πολιτική του Μνημονίου. Ήδη ο αρχιτέκτονας του Μνημονίου, ο πρώην Υπουργός των Οικονομικών, αναγνώρισε ότι το Μνημόνιο και κατά τον σχεδιασμό του και κατά την εκτέλεσή του ήταν μια λανθασμένη επιλογή. Ερωτώ, λοιπόν: Ποιος έχει δίκιο, το ΕΚΠΑ που με την λαοθάλασσα στους κόλπους του αντέδρασε ή οι 32 που συναινούν;

3. Δεν ξέρω τι σχέση έχει ο κος Στάγκος με το δημόσιο πανεπιστήμιο –αν έχει, έστω, καμιά. Αν, πάντως, έχει, πολύ φοβούμαι ότι δεν καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του. Η αντίδραση στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας δεν είναι αντίδραση των Πρυτάνεων, όπως θέλει να την παρουσιάσει. Είναι αντίδραση του συνόλου της πανεπιστημιακής κοινότητας. Η σύγκλητος του ΕΚΠΑ, οι Γενικές Συνελεύσεις των Σχολών και των Τμημάτων έχουν εκφράσει την ριζική αντίθεσή τους προς το νομοσχέδιο όχι τόσο ως προς τις διατάξεις του -μεταξύ των οποίων υπάρχουν ασφαλώς και διατάξεις με τις οποίες συμφωνούν κι άλλες που θα μπορούσαν να τις συζητήσουν-, όσο ως προς το είδος του ιδρύματος που θέλει να εγκαταστήσει, καθόσον επιχειρεί να μετατρέψει τα πανεπιστήμια από Δημόσια Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα σε Ανώνυμες Εταιρείες ή Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης. Αυτήν την αντίδραση, που εκφράστηκε και στα άλλα Δημόσια Πανεπιστήμια της χώρας, είναι υποχρεωμένοι να μεταφέρουν οι Πρυτάνεις στην κοινωνία και τους αρμόδιους του υπουργείου. Δεν αντιδρούν επειδή είναι βολεμένοι, όπως, προεξάρχοντος του Πρωθυπουργού της χώρας, θέλουν να τους παρουσιάσουν. Αν οι επικριτές των Πρυτάνεων είχαν την ελάχιστη ψυχραιμία να σκεφτούν, θα διαπίστωναν ότι οι Πρυτάνεις ούτω ή άλλως, βάσει του ισχύοντος νόμου, δεν έχουν δικαίωμα επανεκλογής των, πράγμα που δείχνει ότι δεν κινούνται από ίδιο συμφέρον. Άλλοι που συναινούν στο νομοσχέδιο, ίσως να προσδοκούν προσωπικό όφελος από την  υιοθέτηση του επίμαχου νομοσχεδίου. Κατ’ αντιδιαστολή προς την στάση των Πρυτάνεων μαζεύτηκαν 130; 150; -θα σας γελάσω- «προσωπικότητες» ΑΕΙ να εκφράσουν την υποστήριξή τους προς το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας. Σέβομαι, αναμφιβόλως, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης γνώμης.  Μόνο που θα  ήθελα να επισημάνω ότι μεταξύ των «προσωπικοτήτων» αυτών υπάρχουν και βολεμένοι, υπάρχουν και συνταξιούχοι, που ορισμένοι μάλιστα από αυτούς έχουν αποσυρθεί εδώ και πολλά χρόνια έτσι, ώστε να μην έχουν την δέουσα εμπειρία να κρίνουν σωστά, υπάρχουν και εκείνοι που υπέγραφαν πριν από μερικά χρόνια υπέρ του νόμου Γιαννάκου, ο οποίος σύμφωνα με το παρόν νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, είναι απαράδεκτος.

4. Κλείνοντας, και για να τελειώνει, το, κατά το δη λεγόμενον, “καλαμπούρι”, θέλω, για άλλη μια φορά να δαβεβαιώσω, ότι οι Πρυτάνεις που εκφράζομε τις αποφάσεις των Συγκλήτων των πανεπιστημίων όπου υπηρετούμε,  επιζητούμε -και τις έχομε εκφράσει αρμοδίως- ριζικές αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν στους κόλπους της, στον βαθμό όμως που δεν θα θίγεται ο χαρακτήρας των πανεπιστημίων ως πανεπιστημίων και, ειδικότερα, ως δημόσιων πανεπιστημίων”.

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ : ”Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε κύριε Πρύτανη“.

 

Καλύτερα, βέβαια, θα ήταν ο κύριος Στάγκος να αναγνώριζε ευθέως, χωρίς υπεκφυγές, την αυθαιρεσία του!!!

Eπιστολή διαμαρτυρίας του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών στον Πρωθυπουργό

Αξιότιμε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Οι Πρυτανικές Αρχές του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καταγγέλλουν την είσοδο, την 29η Ιουνίου 2011, των αστυνομικών δυνάμεων στον πανεπιστημιακό χώρο του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (Καλαμιώτου 2) και τη χρήση δακρυγόνων και κροτίδων εντός του κτηρίου, η οποία δημιούργησε σοβαρότατους κινδύνους για την ανθρώπινη ζωή φοιτητών και πολιτών που εισήλθαν σε αυτό για να προστατευτούν από τα χημικά και την αστυνομική βία, καταλύοντας το Πανεπιστημιακό άσυλο, χωρίς την άδεια των Πρυτανικών Αρχών.

Η ενέργεια αυτή μαζί με τα γενικότερα φαινόμενα της έντασης που διαδραματίστηκαν στο Κέντρο της Αθήνας με την ανεξέλεγκτη χρήση χημικών συνιστούν κατάφωρη παραβίαση βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Τα τελευταία γεγονότα εντείνουν την ανησυχία της Πανεπιστημιακής  Κοινότητας για την αφόρητη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει πλέον η ελληνική κοινωνία και, κυρίως, η νεολαία μας.

O “Συνήγορος του Φοιτητή”.

Στο Πανεπιστήμιό μας ιδρύθηκε

και λειτουργεί από τον Δεκέμβριο 2010 επιτροπή με την ονομασία

“Συνήγορος του Φοιτητή”.

Η εν λόγω επιτροπή αποτελείται από:

-τον εκάστοτε Κοσμήτορα της Σχολής ΝΟΠΕ

-δύο μέλη ΔΕΠ ανεξαρτήτως βαθμίδας

-δύο Διοικητικούς Υπαλλήλους

- ένα προπτυχιακό και ένα μεταπτυχιακό φοιτητή από τους εκπροσώπους των

φοιτητών στην Παν/κή Σύγκλητο

και:

1)εξετάζει αιτήματα φοιτητών για προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τις

ακαδημαϊκές μονάδες και διοικητικές υπηρεσίες και αναζητά λύσεις στα

προβλήματα αυτά,

2)διευκολύνει την επαφή των φοιτητών με τα όργανα και τις υπηρεσίες διοί-

κησης.

3)ελέγχει αναφορές-καταγγελίες των φοιτητών για παραβίαση διατάξεων και

κανόνων της παν/κής νομοθεσίας και δεοντολογίας,

4)ενημερώνει τους φοιτητές σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους

ως μελών της πανεπιστημιακής μας κοινότητας.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν τα αιτήματά τους:

-είτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση sinigorosfititi@uoa.gr

-είτε ταχυδρομικώς στη διεύθυνση Πανεπιστήμιο Αθηνών,Γραφείο Μονάδας

Υπευθύνων Δράσης με την ένδειξη “Συνήγορος του Φοιτητή”,Παν/μίου 30,

τ.κ. 10679, Αθήνα.

Για την καλύτερη και αποτελεσματικότερη

λειτουργία της Επιτροπής δημιουργήθηκε δικτυακός τόπος στη δ/νση

http://sinigorosfititi.uoa.gr/.

 

Αντίδραση των Πρυτάνεων των τριών αρχαιοτέρων Πανεπιστημίων

Με πολύ μεγάλη ανησυχία, οι υπογράφοντες Πρυτάνεις των τριών αρχαιοτέρων Πανεπιστημίων της χώρας μας, καθηγητές Θεοδόσης Πελεγρίνης, Γιάννης Μυλόπουλος και Σίμος Σιμόπουλος, παρακολουθούμε κατά τις τελευταίες εβδομάδες μια συντονισμένη προσπάθεια προερχόμενη από το Υπουργείο Παιδείας να πειστεί η κοινωνία μας ότι έχει διαμορφωθεί ήδη το νομοθετικό πλαίσιο, με το οποίο θα λειτουργούν εφεξής τα πανεπιστήμιά μας. Με σειρά οργανωμένων δημοσιευμάτων και συνεντεύξεων προτείνονται μέτρα, με τα οποία υποτίθεται ότι έχουν συμφωνήσει τα πανεπιστήμια ή αν, αντίθετα, συμβεί να μην συμφωνούν, διατυπώνεται ευθέως ή υπαινικτικά η απειλή ότι πρόκειται να υποστούν κυρώσεις, που μπορούν να φτάσουν μέχρι του σημείου διακοπής της παρεχόμενης στα Πανεπιστήμια επιχορήγησης.

Θα θέλαμε, με την παρούσα ανακοίνωσή μας, προς ενημέρωση της κοινωνίας, στην οποία είμαστε υποχρεωμένοι να λογοδοτούμε, να καταστήσομε σαφή τα ακόλουθα:

1.      τα πανεπιστήμια, τόσο στις Συγκλήτους των όσο και στις Συνόδους των Πρυτάνεων, έχουν απερίφραστα δηλώσει την ανάγκη να γίνουν αλλαγές στον τρόπο λειτουργία των, οι οποίες θα συμβάλουν αποφασιστικά στην βελτίωσή τους για την έξοδο της κοινωνίας μας από την κρίση, και όχι στην διάλυσή τους,

2.      τα πανεπιστήμια κατ’ επανάληψη έχουν εκφράσει την διάθεσή τους να διεξαγάγουν ουσιαστικό διάλογο με το Υπουργείο για τις αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν στην λειτουργία τους, το οποίο, όμως, μέχρι σήμερα κάθε άλλο παρά έχει ανταποκριθεί στο αίτημά τους αυτό,

3.      τα πανεπιστήμια αποτελούν χώρους ελευθερίας έτσι, ώστε οποιουδήποτε είδους υπαινιγμοί απειλής να μην τα πτοούν στην αποστολή, που τους έχει ανατεθεί από την ευνομούμενη πολιτεία για δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Τέλος, για να υπάρξει ουσιαστική και γόνιμη συζήτηση με το οικείο Υπουργείο σχετικά με το νομοθέτημα που προετοιμάζει, θα πρέπει αυτό εγκαίρως και εγκύρως να μας το έχει θέσει υπόψιν.

                                                                                          

Οι Πρυτάνεις:

του ΕΚΠΑ: Θεοδόσης Πελεγρίνης, του ΑΠΘ: Γιάννης Μυλόπουλος, του ΕΜΠ: Σίμος Σιμόπουλος

Αντίδραση του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στην αυθαιρεσία.

 Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.) κατέθεσε χθες, 22 Ιουνίου 2011, στο Συμβούλιο της  Επικρατείας αίτηση ακυρώσεως και αίτηση αναστολής ισχύος της απόφασης του τέως Υφυπουργού Παιδείας κ. Ι.  Πανάρετου, με την οποία είχε οριστεί ότι δεν θα εισαχθούν υποψήφιοι σπουδαστές στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας  του Ε.Κ.Π.Α. κατά το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012. Το Ε.Κ.Π.Α. θεωρεί ότι η ως άνω απόφαση θίγει το αυτοδιοίκητο του  Πανεπιστημίου και προσβάλλει το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης συνανθρώπων μας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ταυτόχρονα, συμμεριζόμενοι τον μόχθο και την αγωνία όσων από την κοινωνία μας πολιτών θα ήθελαν να διεκδικήσουν το δικαίωμα της φοίτησής των στο εν λόγω Τμήμα, αιτηθήκαμε τη χορήγηση προσωρινής διαταγής, ώστε να επιτραπεί στους ενδιαφερόμενους υποψήφιους σπουδαστές να δηλώσουν την προτίμησή τους για εισαγωγή στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Ε.Κ.Π.Α. κατά την υποβολή των μηχανογραφικών δελτίων. Επί της αιτήσεως αυτής αναμένεται άμεσα απόφαση του Προέδρου του Γ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας.

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

 Εδώ και καιρό –τελευταία, μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση– το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο (ΕΚΠΑ) υφίσταται ανοίκειες, ισοπεδωτικού χαρακτήρα επιθέσεις χωρίς αιδώ προς την ιστορία του και το έργο –διδακτικό, ερευνητικό, επιστημονικό– που παράγει με τελικό αποδέκτη την κοινωνία μας.

Το να αποδίδονται ασύστολα στο ΕΚΠΑ η αναξιοκρατία, η διαφθορά, η οικογενειοκρατία και άλλοι ανάλογοι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί είναι μια αντιμετώπιση όχι απλώς αβασάνιστη και αυθαίρετη αλλά και άκρως επικίνδυνη για το μέλλον της παιδείας μας. Όχι ότι δεν υπάρχουν σκοτεινές πλευρές στο ΕΚΠΑ. Υπάρχουν και έχομε χρέος όσοι το υπηρετούμε να φροντίσομε να τις απαλείψομε.

Το ΕΚΠΑ, όμως, δεν είναι αυτό –ή, για την ακρίβεια, δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν, επίσης, και μάλιστα πλεονεκτούν έναντι των αρνητικών όψεών του, οι φωτεινές πλευρές του, τα σημεία εκείνα που προκαλούν στον αντικειμενικό κριτή τον σεβασμό, που πρέπει ένα πανεπιστήμιο να εκπέμπει, και την εμπιστοσύνη προς τον ρόλο που του έχει αναθέσει η πολιτεία να διαδραματίσει.

Παράλληλα, λοιπόν, προς τη ανάγκη βελτίωσης του ΕΚΠΑ δεν θα πρέπει να αποσιωπάται το σημαντικό έργο που συντελείται στους κόλπους του. Μια τέτοια φωτεινή πλευρά του είναι η λειτουργία του Κέντρου Ιατρικών Προσομοιώσεων (ΚΙΠ), το οποίο, παράλληλα προς την προσφορά του στην κοινωνία, βρίσκεται, χωρίς αμφιβολία, στην πρωτοπορία της διεθνούς επιστημονικής έρευνας.

Ειδικότερα, ο όρος «προσομοίωση» (simulation) περιλαμβάνει τις μεθόδους που αναπαριστούν ή µιµούνται αληθινά συστήματα µε την βοήθεια υπολογιστών. Υπάρχουν ήδη πολλές εφαρμογές εκπαίδευσης µε προσομοιωτές σε επαγγέλματα υψηλού κινδύνου, όπως π.χ. οι προσομοιωτές πτήσης για πιλότους και αστροναύτες.Έχει φανεί ότι η εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας µε προσομοιωτές σε περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας υπερτερεί πολύ σε σύγκριση προς την παραδοσιακή εκπαίδευση, γιατί επιτυγχάνει:

• εξοικονόμηση χρόνου και χρήµατος
• ασφάλεια για τον ασθενή και τον εκπαιδευόµενο
• δυνατότητα καταγραφής και ανασκόπησης της απόδοσης του εκπαιδευομένου
• πιο αποτελεσματική και σταθερή απόδοση στην καθημερινή κλινική πράξη.

Έτσι, σήµερα, σε προηγμένες χώρες, η εκπαίδευση των γιατρών µε χρήση προσομοιωτών ενσωματώνεται σταδιακά στα προγράμματα σπουδών.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, με πενιχρά μέσα και άφθονη προσπάθεια, το Εργαστήριο Ιατρικής Φυσικής (ΕΙΦ) (http://mpl.med.uoa.gr) δημιούργησε το Κέντρο Ιατρικών Προσομοιώσεων (ΚΙΠ) της Ιατρικής Σχολής Αθηνών (http://mplsc.med.uoa.gr). Το Κέντρο αυτό στοχεύει στην παροχή σύγχρονων και εξειδικευμένων υπηρεσιών – προγραμμάτων ιατρικής εκπαίδευσης με την βοήθεια προσομοιωτών και εξελιγμένων μεθόδων διδασκαλίας.

Tο ΚΙΠ του ΕΙΦ είναι διαπιστευμένο (accredited) από το Αμερικανικό Κολλέγιο Χειρουργών (American College of Surgeons) στο ανώτατο δυνατό Επίπεδο (Level I). Το γεγονός αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου ότι τo ΚΙΠ-ΕΙΦ είναι πλέον ένα από τα τέσσερα διαπιστευμένα κέντρα στην Ευρώπη, μαζί με το Imperial College στο Λονδίνο, το Karolinska Institute και το Lund στη Σουηδία.

Τα προγράμματα, που προσφέρονται µέχρι στιγµής, αφορούν στην φλεβοπαρακέντηση, τον ενδοφλέβιο καθετηριασµό, τις λαπαροσκοπικές τεχνικές, την ενδοσκόπηση και την ροµποτική χειρουργική. Πολλά από αυτά περιλαμβάνουν ψυχομετρικά tests, που εκτιµούν την αντίληψη του χώρου που διαθέτει ο εκπαιδευόµενος, ειδικούς ιχνηλάτες (trackers) που καταγράφουν ψηφιακά τις κινήσεις των χεριών κ.ά. Έως σήµερα, στα διάφορα προγράμματα, έχουν εκπαιδευθεί 67 χειρουργοί, 34 φοιτητές και 64 νοσηλεύτριες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στον ερευνητικό τομέα, το Κέντρο ασχολείται με εφαρμογές επεξεργασίας της ιατρικής εικόνας, με την εικονική (virtual) αλλά και την επαυξημένη (augmented) πραγματικότητα, αναπτύσσοντας σημαντική τεχνογνωσία στους τομείς αυτούς.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι στο Εργαστήριο ανατίθενται από εταιρείες του εξωτερικού, μελέτες ελέγχου πρωτότυπων συστημάτων (π.χ. σχεδιασμού βραχυθεραπείας)πριν από την εμπορική τους διάθεση.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ ΘΕΟΔΟΣΗ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, ΣΤΙΣ 31ΜΑΪου 2011

Η χώρα μας –αν πιστέψομε τα λόγια του  ποιητή[, πως  «σκλάβος είναι εκείνος που περιμένει να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει»– βρίσκεται υπό καθεστώς ανελευθερίας. Μπροστά στον κίνδυνο της οικονομικής χρεωκοπίας μας ζητήσαμε από άλλους απέξω –από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο– να μας βοηθήσουν να βγούμε από το αδιέξοδο στο οποίο έχομε περιέλθει.  «Ζητήσαμε»! Γιατί στο αίτημα αυτό, ας μη κρυβόμαστε,  συμμετέχομε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλοι: η κυβέρνηση, μια και ήταν εκείνη που ανέλαβε την πρωτοβουλία για την ενέργεια αυτή, η βουλή, επειδή την ενέκρινε, και ο κόσμος, καθόσον την αποδέχθηκε –έστω γογγύζοντας. Το γεγονός ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και ιδεολογικοί φορείς που αντιδρούν στην οικονομική συνδρομή των ξένων, η οποία υπονομεύει την ελευθερία μας, δεν αλλάζει την στάση της κοινωνίας μας στο σύνολό της.

Το πιο απογοητευτικό, όμως, είναι ότι, κάθε φορά που εξαγγέλλονται νέα μέτρα σωτηρίας, βουλιάζομε όλο και πιο βαθιά στον βάλτο της απελπισίας. Και βουλιάζοντας, χάνομε ολοένα και πιο πολύ την δύναμή μας να αντισταθούμε, μέχρι που, στο τέλος, όπως θα μπορούσε να προβλέψει κανείς, να παραδοθούμε άβουλοι εντελώς πλέον σε κάθε ξένη επιλογή –αν αυτό δεν συμβαίνει ήδη, ως έναν βαθμό τουλάχιστον.

Όσο κι αν ο Μπρεχτ έλεγε αξιοκατάκριτη την χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες, είναι, εντούτοις, γεγονός, πως, όταν ένας λαός βρεθεί στην δίνη της απελπισίας, χρειάζεται κάποιον να τον  διεγείρει, ώστε να συναισθανθεί την δεινή θέση του, για να αποφασίσει, στην συνέχεια, να αντιδράσει. Κι αυτός ο κάποιος δεν είναι άλλος από εκείνο που συνηθίζομε να αποκαλούμε «πνευματικό κόσμο» -όχι οι τεχνοκράτες και οι ασκούντες την επιστήμη στο γραφείο και το εργαστήρι, αλλά οι διανοούμενοι.

Διανοούμενος[ δεν είναι εκείνος που απλώς κατέχει γνώσεις και φροντίζει να τις μεταδίδει μέσα από τις μελέτες του, τα βιβλία του και τις ομιλίες του. Πέρα από αυτό που είναι, πέρα από επιστήμων, φιλόσοφος, καλλιεργημένος ή μορφωμένος άνθρωπος ο διανοούμενος ως τέτοιος χρειάζεται να κάνει κάτι ακόμη: να κρίνει, να υποβάλλει διαρκώς και αδιαλείπτως σε έλεγχο όσα υποπίπτουν στην αντίληψή του, να διαμαρτύρεται, να μην ανέχεται, να μην είναι οι πρόβατο, να μην δέχεται τα πράγματα όπως τα λένε, αλλά να προσπαθεί να τα ξεχωρίζει ψάχνοντας να δει τι από αυτά μας αρμόζει, για να το κρατήσομε, και τι όχι, για να το απορρίψομε, να συμπάσχει με την κοινωνία, μη διστάζοντας να βγει στους δρόμους και να γίνει ένας από τους πολλούς που συγκροτούν την κοινωνία του. Ο διανοούμενος  έχει χρέος να εμπνεύσει την κοινωνία παροτρύνοντάς μας να προχωρήσομε μπροστά σε καινούριους δρόμους, ή, κι αν δεν υπάρχει δρόμος καθόλου, να τον ανοίξομε εμείς.

 

Όταν πριν από λίγους μήνες αναλαμβάναμε με τους αντιπρυτάνεις Σφηκόπουλο και Λιακάκο την διοίκηση του Εθνικού  και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών είχα πει ότι η βασική επιδίωξή μας θα ήταν να ανοίξει το ίδρυμά μας διάπλατα την πόρτα του σε όσους δρουν έξω από αυτό, για να τους ακούσει και να το ακούσουν –ανοικτή σε όλους, χωρίς διακρίσεις.

 

Απόψε, λοιπόν, εδώ, στον ιστορικό χώρο των Προπυλαίων, συναντιέται το Πανεπιστήμιό μας, στην βαθύτατη με ευθύνη άλλων οικονομική εξαθλίωσή του, με την κοινωνία, που σπαράζει από τα άδικα βάρη που φορτώθηκε χωρίς να φταίει. Κι  ακόμα, απόψε εδώ, στον ιστορικό χώρο των Προπυλαίων, συναντιόμαστε όλοι εμείς  με το παρελθόν της κοινωνίας μας, με τους αγώνες της τής αντίστασης, της διεκδίκησης, της ανάτασης.  Κι ακόμα, απόψε εδώ, στον ιστορικό χώρο των Προπυλαίων,  η κοινωνία μας,  κυνηγώντας το μέλλον της πλέον, οφείλει να διακηρύξει και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της και την προοπτική της.

 

Στην παρούσα συγκυρία, δυστυχώς, είμαστε μια χώρα δίχως την αίσθηση του μέλλοντος Ούτε την αίσθηση του παρόντος διαθέτομε. Μόνο παρελθόν έχομε και, όπως θα έλεγε ο Σαίξπηρ, αποφασιστικότητα να παλέψομε για ύπαρξή μας και το μεγαλείο της κοινωνίας μας.